*** (WIE PAN)
sł. Piotr Brymas

Wie pan
Ja tak długo
Utrzymuję się przy życiu
Przepaść
Wciąż udaje
mi się przekroczyć i wyczuć
Czekam
I to daje
Obietnicę braku nudy
Rzeka
też tak płynie
kiedy rwie, mijając skróty

Przekaz
Mój, pan nazwie
Odkrywaniem dziury w całym
Wie pan
Ja na życie
Właśnie, po to się pisałem
Gdzie tam
Mi do dużych
Filozofii papierkowych
Nietakt?
Potraktować
Życie jakby było z głowy

Bieda
Nawet miła
Byle ktoś masował skronie
Nie da
Człowiek jej się
Kiedy czyjeś czuje dłonie
Sprzedam
Chyba wszystko
Proszę pana, oprócz siebie
Heban
Kiedy myślę
O postawie, nie o drzewie

Wie pan
Dobrze było
Spotkać pana ten raz w życiu
Niechaj
Ta rozmowa
Też zostanie, w nas niby cud